Klagen is een ziekte

2026-07-07 metaphor 0 reacties

Klagen is een ziekte, een besmettelijke verslavingsziekte wel te verstaan, het is makkelijk, goedkoop wat je hebt er geen dealer bij nodig en triggert je brein op dezelfde manier als iedere andere verslaving.

Honor to whom honor is due, De afbeelding is van de Westelijke Muur in de volksmond ook wel de “Klaagmuur” genoemd.
Lees een mooi artikel over deze muur van journalist Alfred Muller hier: “click”

Vooraf

Deze post ontstond tijdens een verjaardag. Een verjaardag waar geklaagd werd over de hoge zorgkosten, energie kosten, bekeuringen, belastingen (de lijst is eindeloos) in Nederland en waar men nog geen 15 minuten later een discussie startte over onvrede op het werk. “Dan meld je je toch gewoon ziek met migraine… Dat kunnen ze toch niet controleren…” En ik moet dan op mijn tong bijten en het wegslikken want anders ontstaat er een discussie die potentieel eindigt in elkaar de komende maanden of zelfs jaren niet meer zien. Want in deze kringen geld “als je niet met ons bent… dan ben je tegen ons…” Om vervolgens afgunstig als men is het bezitten van 2 auto’s af te gaan kraken want “Onzin is het! en daardoor kan niemand meer parkeren” Tsja dat ik iedere dag 2 uur en mijn vrouw ruim één uur in de auto naar mijn werk moet is ook “Onzin…” dan zoek je toch gewoon iets dichtbij huis… “Ik zou dat niet eens willen… Twee auto’s” En ik denk dat… Ja dat wil je ook wel maar je kunt het niet betalen omdat je je eigen carriere in de weg zit door je bij het minste beetje weerstand telkens ziek te melden met migraine.

Het getuigt natuurlijk stupiditeit ten top. Maar ja, je hebt ze niet altijd allemaal voor het uitkiezen

zeggen we dan maar…

De reden dat met name dit mij raakt is, omdat ik vrienden ben verloren aan ziektes (zoals hart en welvaart ziekten, kanker, wanhoop en depressiviteit) en ikzelf en binnen gezin (kinderen) helaas iets te vaak naar mijn zin een dokter nodig hadden om het leven weer aangenaam en leefbaar te maken. Dus een ziekte fingeren om ergens onderuit te komen staat bij ons thuis op hetzelfde lijstje als zo iets minderwaardigs als diefstal en dat is het ook. Ziektes mag je nooit jinxen en daarbij is het diefstal uit de pot met verzekeringen (en daardoor zijn de premies zo hoog maar daar staat men niet bij stil) want als je geen cent zou krijgen voor je eerste 10 dagen ziek zijn dan kwam je ook gewoon met een beetje koorts naar je werk…

Klagers

Mensen die aandacht zoeken, ze blijven maar doorzeuren over hoe ze het slechter hebben dan alle anderen.
Chronische klagers, zelfs als ze hun klaagzang niet uiten, denken deze personen er waarschijnlijk wel over na.
Klagers met een laag EQ: deze personen hebben een gebrek aan EQ of emotionele intelligentie. Ze zijn niet geïnteresseerd in jouw perspectief, gedachten of gevoelens. Je bent louter een klankbord voor hen.

Uit persoonlijke observatie stel ik vast dat veel zogenaamde klagers vaak bankzitters zijn: ze leven van een uitkering en zijn ontevreden over hun situatie hun inkomen, te veel belasting en doen veel aan hullie-zullie-denken. Ondertussen nemen de niet-klagers de pijn, zetten ze door en zorgen ze met hun afdracht aan de belastingpot voor de uitkeringen van diezelfde klagers. Die vervolgens op hun beurt afgunstig reageren op het ‘succes’ van de niet-klagers want “kijk hun… nu hebben ze twee auto’s voor de deur!” in plaats van ze eens te bedanken voor de faciliteit om thuis te zitten die voor hun werd gecreëerd.

Nu ben ik geen psycholoog of neurowetenschapper maar ik denk dat dit komt door misalignment in dagelijkse bezig kunnen zijn met iets dat men leuk vindt en ook zingeving biedt. Ofwel ga je alleen maar naar je werk om je schoenen daar te brengen en vervolgens slechts aanwezig te zijn om in ruil daarvoor je salarisstrook te ontvangen of ga je met plezier naar je werk omdat je iets mag doen dat je leuk vindt en nuttig is in een belang dat jij zelf ook belangrijk vindt.

Mijn kinderen leer ik dat je beter iets kunt doen wat je leuk vindt, dan krampachtig succesvol proberen te zijn in iets wat je wilt zijn, maar niet bent — of niet kunt. Ieder beroep is wat mij betreft dus goed, maar dan verwacht ik wel dat je daarin de beste wilt zijn. En dat is niet eens zo moeilijk, juist omdat je leuk vindt wat je doet.

Ik vertel ze ook: Wanneer je zeer succesvol bent en dat nastreeft, kun je zelfs miljonair worden. Ook een kapper, loodgieter, timmerman of elektricien heeft de potentie om financiële rijkdom en onafhankelijkheid te bereiken. Sterker nog: ik ben ervan overtuigd dat wanneer je doet wat je leuk vindt, de kans veel kleiner is dat je terechtkomt in een klaagcultuur en het dus vrijwel zeker niet bereikt.

Klagers hebben teveel tijd over…

Wat me opvalt is dat veel klagers over het algemeen héél veel tijd hebben. Zo zie ik bijvoorbeeld in het nieuws mensen demonstreren (dat is gezamelijk klagen in het groot) tegen bijvoorbeeld de komst van een nieuw AZC (asielzoekerscentrum) En dan denk ik… “Heb jij hier vandaag echt een dag vrij voor opgenomen? Gaat zo’n AZC zo onvoorstelbaar tegen je hart en gevoel van rechtvaardigheid in? Of zat je vandaag toch al thuis en had je tijd om te klagen en uit je nu je persoonlijke frustratie, waarschijnlijk ontstaan door je eigen lamzak gedrag en de verkeerde keuzes die je iedere dag maakt, tegen een groep mensen die wel echt iets te klagen heeft… ” Ik vind daar dus iets van.

Ofwel ik kan me niet voorstellen dat van alles waar je voor zou kunnen demonstreren… je dit kiest en wanneer je zou werken dit je daadwerkelijk een dagloon waard is… Je wilt gewoon de schuld van het niet nemen van je eigen dagelijkse verantwoordelijkheid afwentelen op een ander… (terwijl je van mijn centen want ik werk wel kennelijk thuis zit en een beetje aan het oproerkraaien bent…)

Je zou je kunnen afvragen of mensen die langere tijd op geen enkele manier bijdragen aan de staatskas überhaupt mogen stemmen of demonstreren. Maar dat gaat ons pamperende zachte heelmeesters landje natuurlijk weer iets te ver…

Klagen is Besmettelijk

Besmettingspatronen op de werkplek en binnen het gezin

Een klaagcultuur ontstaat niet per ongeluk. Ze verspreidt zich binnen groepen via emotionele besmetting, waarbij de negativiteit van de ene persoon de volgende versterkt en vergroot. Op werkplekken waar het uiten van frustraties genormaliseerd is, kunnen de cortisol niveaus binnen hele teams chronisch verhoogd blijven. Eén hardnekkige klager kan de emotionele basislijn van een hele afdeling veranderen.

Familiedynamiek brengt unieke uitdagingen met zich mee. De zich ontwikkelende hersenen van kinderen zijn bijzonder gevoelig voor indirecte stress, omdat hun neurale verbindingen nog in ontwikkeling zijn. Wanneer ouders of verzorgers vaak klagen, nemen kinderen deze patronen over als normale manieren om met moeilijkheden om te gaan. Ze kunnen daardoor zelf een negatieve vooringenomenheid ontwikkelen voordat ze oud genoeg zijn om te beseffen wat er aan de hand is.

Oorzaak van besmettelijkheid:

Emotionele besmetting: Breinen stemmen zich automatisch af op de negativiteit van anderen.
Verbinding zoeken: Samen klagen (co-ruminatie) voelt als een snelle manier om een band op te bouwen.
Validatie: Mensen klagen vaak niet voor een oplossing, maar om gehoord te worden.
Groepsdruk: Als de rest klaagt, sluit je sneller aan om erbij te horen

Je zou kunnen zeggen dat er vaak maar één klager is “Patient Zero” en de rest geen ruggengraat heeft om te relativeren en weerstand te bieden. Voor directie en managers het advies daar op te letten want in die grote groep vind je niet de leider (Team Lead, Manager) van morgen

Je hersenen beschermen wanneer je klagers niet kunt vermijden.

Je kunt niet altijd weglopen van chronische klagers, zeker niet als het collega’s, familieleden of mensen zijn om wie je echt geeft. Maar je kunt wel stappen ondernemen om je eigen neurologische gezondheid te beschermen.

Ten eerste is het belangrijk om te herkennen wanneer er sprake is van besmetting. Merk op of je stemming verandert na bepaalde gesprekken of dat je je uitgeput voelt in de buurt van specifieke mensen. Alleen al dit bewustzijn kan je helpen om wat psychologische afstand te bewaren.

Ten tweede, probeer gesprekken te sturen naar oplossingen of neutrale onderwerpen. Klagen gaat vaak door omdat ze zich niet gehoord voelen, dus door hun frustratie kort te erkennen voordat je de focus verlegt, kun je hun behoefte aan bevestiging bevredigen zonder ze langdurig te confronteren met hun probleem.

Ten derde, zorg voor een evenwichtig sociaal leven. Breng bewust tijd door met mensen die je energie geven en die een gezonde communicatiestijl hanteren. Positieve interacties kunnen de negatieve effecten van onvermijdelijke negatieve interacties op je hersenen compenseren.

Oefen tot slot met het stellen van mentale grenzen. Je kunt met compassie luisteren zonder de emotionele toestand van de ander als de jouwe te beschouwen. Dit vergt oefening, maar het is een vaardigheid die de moeite waard is om te ontwikkelen voor de gezondheid van je hersenen op de lange termijn.

Don’t complain…

Klaag niet over iets wat je niet kunt veranderen (verspilde energie) Wanneer je het wél kan veranderen neem dan de regie, toon leiderschap (over jezelf en het probleem) en klaag ook dan niet. En doe je geen van beide, dan ben je een luie zeurpiet… een bankzitter..

Dat werkt ongeveer zo…

Complaining about a problem without suggesting a solution is called “whining”
Teddy Rooseveldt

Wat klagen doet met je hersenen…

Dopamine en herhaling: Zodra je klaagt, krijg je onbewust een klein gevoel van opluchting of sociale verbinding (gelijkgestemden die instemmen). Dit stimuleert de aanmaak van dopamine, de stof die beloont. Je brein wil dat fijne moment herhalen.
Synaptische verbindingen versterken: Neuronen die samen vuren, raken verknocht. Hoe vaker je klaagt, hoe makkelijker het brein de ‘klaag-snelweg’ kiest in plaats van een constructieve route. Na verloop van tijd wordt negativiteit je standaardinstelling.
Krimp van de hippocampus: Langdurige blootstelling aan stress en negativiteit verhoogt de productie van cortisol. Dit remt de werking en groei van de hippocampus, het hersendeel dat cruciaal is voor probleemoplossing en geheugen.
Versterking van de amygdala: De amandelvormige kern (de angst- en emotiemotor van je brein) raakt overactief door herhaaldelijk klagen. Hierdoor zie je sneller gevaren, bedreigingen en problemen om je heen. Met als gevolg dat je meer focus hebt op het negatieve i.p.v. positieve.

De gevolgen op termijn

Moeilijker relativeren: Je rationele brein (de prefrontale cortex) wordt minder goed gebruikt doordat de emotionele en stressreactie de overhand neemt.
Sociale vicieuze cirkel: Omdat je brein gewend raakt aan klagen als sociale lijm, trek je vaker mensen aan die meegaan in de negativiteit, wat de verslaving versterkt.

De Bijsluiter

Wat ik boven schrijf is een persoonlijke mening “opinie” maar is echt niet alleen maar onzin.

1.833 woorden